Voor wie

Ons hulpverleningsprogramma staat in eerste instantie open voor jongeren tussen twaalf en achttien jaar uit de Bijzondere Jeugdzorg. Emotionele en hechtingsstoornissen, ADHD en dissociatie krijgen bij ons extra aandacht. Zij kunnen op vrijwillige basis een individueel aangepast programma volgen.

Ook als je als volwassene of jongere geen acuut psychiatrisch probleem hebt, kan je bij Patrasche Foundation terecht om contact te leren maken, zelfvertrouwen terug te winnen, … Wij behandelen gevoelige thema’s waarbij het dier als metafoor of tussenfiguur zal fungeren.

Volwassenen tussen achttien en vijfenveertig jaar die in het kader van een justitiële veroordeling bij ons herstelbemiddeling volgen, dienen het volledige programma te voltooien, onafhankelijk van het aantal opgelegde dagen of uren vanuit justitie.

Toelichting

Binnen het hulpverleningsprogramma wenden we de training aan als metafoor voor een opvoeding op basis van positieve bevestiging, inleving en respect. Cliënten krijgen een training in positief leiderschap, emotionele intelligentie en empathie door de lichaamstaal van de hond te interpreteren. In tegenstelling tot de mens kan deze zijn gevoelens niet verbergen.

Wie een hond traint, werkt automatisch aan zichzelf en kan zo individuele doelstellingen verwezenlijken. We streven naar een positieve uitwerking waarbij zowel cliënt als hond versterkt terug naar de samenleving gaan.

Mensen met een acuut psychiatrisch probleem en/of met een acuut drugsprobleem kunnen wij niet opnemen binnen onze begeleiding.

Getuigenissen

Diëgo, 17 jaar, 1 jaar in begeleiding

Ik heb niet altijd de juiste dingen gedaan in mijn leven. Ik had ook niet echt zin om daar veel aan te doen. Praten, altijd praten vroegen ze van mij en ik praat niet graag!

Bij het hondentrainingscentrum moest ik niet praten maar trainen, en niet zomaar trainen, maar leren hoe je een hulphond moet trainen. Ze waren er van overtuigd dat ik dat zou kunnen. Ik mocht trainen met een echte assistentiehond die Willy noemt.

Ik heb geleerd hoe ik Willy kan tonen dat ik hem graag zie. Ik heb ook geleerd wat ik goed kan (ze zeggen dat ik een goeie trainer ben). Willy luistert ook goed naar mij omdat ik een positieve leider ben. Toen ik met mijn eigen hond, op dezelfde manier wou trainen was dat veel moeilijker. Mijn eigen hond is niet gewoon om te luisteren en ik moest dus veel meer geduld tonen en nog veel meer belonen dan bij Willy. Mijn stiefmoeder heeft dat mee gevolgd en heeft op die manier geleerd dat je met belonen en vriendelijke duidelijkheid veel verder komt dan met straffen. Ze hebben ook gezien dat ik goed geworden ben in iets.

Anna, 13 jaar, 3 maanden in begeleiding

Ik was eigenlijk een beetje bang van die grote honden, maar dat is vlug veranderd. Het was voor mij ook moeilijk om leider te zijn want dat ben ik niet gewoon. Meestal geef ik vlug toe maar bij de honden mocht ik niet toegeven en moest ik duidelijk vragen wat ik wou. Ik heb geleerd dat honden in roedels denken en dat ik duidelijk moet zijn waar de honden in die roedel moeten zijn (onderaan). Ik voel mij sterker als de honden toch luisteren naar mij. Ik kan nu ook veel beter mijn eigen plaats zien in de ‘klasroedel’ en in onze ‘gezinsroedel’. Ik zie nu hoe het komt als ze geen rekening houden met mij.

Ruben, 13 jaar, 6 maanden in begeleiding

Ik had vroeger de gewoonte mijn eigen hond pijn te doen als ik kwaad was. Die hond was ook niet te doen. Met de hulphond Willy heb ik geleerd om vriendelijk te blijven en toch duidelijk te vragen wat ik wil. Dat is moeilijk voor mij en het lukt niet altijd. In het hondencentrum is alles ook anders dan in de instelling. Ik word er opgeleid tot trainer en moet niet gans de tijd spreken. Er wordt ook veel gelachen en er is altijd chocolade! Ze hebben daar ook een boekje gemaakt over mij, bijvoorbeeld hoe ik was als baby en wat ik allemaal goed kan, waar mijn familie goed in is en zo… Als ik mijn diploma van hulpinstructeur behaald heb mag ik met mijn eigen Jack Russell trainen en mag ik mijn mama leren hoe wij dat doen. Maar eerst moet ik nog mijn diploma halen.

Raf, 35 jaar, 9 maanden in begeleiding

In het trainingscentrum is het toch anders dan alle andere plaatsen waar ik in begeleiding geweest ben. Ik denk altijd dat ik niks te goeie kan, maar trainen lijkt toch te lukken. Ik heb enkele weken geleden mijn diploma behaald. Dat is het eerste diploma dat ik op zak heb. Toch is het voor mij niet gemakkelijk. Ik denk altijd dat de honden toch niet zullen doen wat ik vraag maar nu lukt het bijna altijd. Als Sultan bij mij ligt, kan ik veel makkelijker spreken over vanalles, da’s anders dan bij een psychiater. Ik hoef niet meer te komen naar de begeleiding van de rechter, maar ik ben nog niet klaar om te stoppen.